وب سایت خبری تحلیلی هاناخبر

به گزارش هاناخبر، گاهی وضعیت چنان بر شانه‌های جامعه سنگینی می‌کند که کلمات، در توصیف عمقِ رنج‌ها ناتوان می‌شوند. وقتی «اقتصاد» از مرز اعداد و ارقام فراتر می‌رود و به «مهمان ناخوانده‌یِ خانه‌ها» تبدیل می‌شود، دیگر بحثِ نان و سفره نیست؛ بحثِ جانِ روابط و بقایِ روحِ جمعی است. در ادامه، تأملی داریم بر سرمایه‌ای که این روزها بیش از هر زمان دیگری به آن نیازمندیم.

فشارهای بی‌امان اقتصادی، آرام‌آرام از لایه‌های پنهانِ ذهن عبور کرده و خود را در بی‌حوصلگی‌ها، تندیِ کلام‌ها و فاصله‌هایی سرد و ناخواسته میانِ عزیزان نمایان می‌کند. گویی ما در حالِ «غریبه شدن» با یکدیگریم، بی‌آنکه بخواهیم.

این‌روزها، ترسِ مردم تنها از «نداشتن» نیست؛ هراسِ اصلی، از «تکرارِ بی‌پایانِ این سکانس‌های دشوار» است. پدری که با شرم در چشمانِ فرزندش می‌نگرد، مادری که هر روز دایره‌یِ آرزوهای خانواده‌اش را تنگ‌تر می‌کند و جوانی که در مهِ غلیظِ آینده، نوری نمی‌بیند؛ همه، سرنشینانِ یک کشتیِ طوفان‌زده‌اند. اگر این دردهای مشترک با چسبِ «همدلی» ترمیم نشود، جامعه به سمتِ انجمادِ عاطفی و بیگانگی پیش خواهد رفت.

در چنین بزنگاهی، «همدلی» دیگر یک واژه‌یِ تزیینی در کتاب‌های اخلاق نیست؛ یک «حیاتِ ضروری» است. وقتی بارِ فشارها، ستون‌هایِ تحملِ آدمی را به لرزه می‌اندازد، مهرورزی و درکِ متقابل، تنها ضربه‌گیری است که مانعِ فروپاشیِ شیرازه‌یِ پیوندهایِ ما می‌شود. چه زیباست اگر بدانیم یک لبخندِ ساده، یک گذشتِ بزرگوارانه در معامله‌ای کوچک، و نادیده گرفتنِ خطاهای ناگزیرِ یکدیگر، گاهی التیام‌بخش‌تر از هر مسکنی است.

نباید بگذاریم گرانی، «انسانیت» را در ما گران کند و پیوندها را دست‌نیافتنی سازد. جامعه‌ای که در آن، هر کس تنها به نجاتِ خویش می‌اندیشد، پیش از آنکه فروبپاشد، «فرسوده» می‌شود. اما اگر در این زمستانِ اقتصادی، هوایِ نفس‌هایِ هم را داشته باشیم و دیوارهایِ اعتماد را با مهربانی حفظ کنیم، سرمایه‌ای را اندوخته‌ایم که از هر زیرساختِ مادی، ماندگارتر و اصیل‌تر است.

شاید در قاموسِ ما نباشد که امروز، چرخِ چرخ‌دنده‌هایِ اقتصاد را به تنهایی بچرخانیم، اما بی‌شک «اختیارِ قلب‌هایمان» در دستِ خودمان است. بیایید در این روزهایِ سخت، هویتِ انسانی‌مان را فدایِ هیچ نکنیم. یادمان باشد که در ترازویِ روزگار، وقتی همه‌چیز در حالِ رنگ‌باختن است، «همدلی» همان آخرین، عزیزترین و اصیل‌ترین داراییِ ماست؛ گوهری که اگر از دست برود، هیچ ثروتی نمی‌تواند جایِ خالی‌اش را پر کند.

بیایید از امروز، نه به عنوان یک شعار، بلکه به عنوان یک «فعلِ اجتماعی» تصمیم بگیریم که در برخوردهای روزمره، سهمی از مهربانی را برای یکدیگر کنار بگذاریم. شاید ما نتوانیم تورم را مهار کنیم، اما حتماً می‌توانیم اجازه ندهیم که «بی‌رحمی» در جامعه تکثیر شود. برای عبور از این دوران، ما بیش از هر زمان دیگری، به «یکدیگر» نیاز داریم؛ همین و بس.