به گزارش هاناخبر ، روستای پرجمعیت ینگیجه از توابع شهرستان بوکان، با جمعیتی بیش از ۱۵ هزار نفر، سالهاست با مجموعهای از کمبودهای زیرساختی و خدماتی دست و پنجه نرم میکند؛ مشکلاتی که به گفته ساکنان، با رشد جمعیت روستا نه تنها کاهش نیافته بلکه هر روز ابعاد گستردهتری به خود گرفته است.
این روستا که از نظر جمعیتی با بسیاری از شهرهای کوچک کشور برابری میکند، همچنان از ابتداییترین امکانات شهری و رفاهی محروم است. نبود فضای سبز، پارک، مراکز تفریحی، کمبود شدید فضاهای آموزشی، مشکلات تأمین آب آشامیدنی و ضعف زیرساختهای بهداشتی از جمله مهمترین دغدغههای ساکنان ینگیجه به شمار میرود.
منبع آبی برای ۸۰ خانوار؛ مصرفکننده چند هزار خانوار
یکی از مهمترین مشکلات اهالی، کمبود آب آشامیدنی است. به گفته اهالی، منبع تأمین آب روستا دههها پیش برای حدود ۸۰ خانوار طراحی و احداث شده بود، اما اکنون در شرایطی به چند هزار خانوار خدمات ارائه میدهد که هیچ تناسبی میان ظرفیت زیرساخت موجود و جمعیت فعلی روستا وجود ندارد.
ساکنان معتقدند ادامه این وضعیت میتواند در سالهای آینده به بحران جدی تأمین آب در منطقه منجر شود؛ موضوعی که نیازمند توجه فوری مسئولان است.
تنها یک مدرسه ابتدایی ۶ کلاسه برای هزاران نفر جمعیت
وضعیت آموزشی در ینگیجه نیز با چالشهای فراوانی روبهروست. این روستا تنها یک مدرسه ابتدایی ۶ کلاسه دارد؛ مدرسهای که در برخی کلاسهای آن بیش از ۴۰ دانشآموز حضور دارند. تراکم بالای دانشآموزان، کیفیت آموزش را تحت تأثیر قرار داده و خانوادهها را با نگرانیهای جدی مواجه کرده است.
از سوی دیگر، روستای ینگیجه فاقد دبیرستان دوره اول و دوم متوسطه است و دانشآموزان برای ادامه تحصیل ناچار به رفتوآمد به مناطق دیگر هستند؛ مسئلهای که علاوه بر تحمیل هزینههای اقتصادی، مشکلات اجتماعی و آموزشی متعددی نیز به همراه دارد.
روستایی بدون کتابخانه و مرکز فرهنگی
در حالی که جمعیت ینگیجه از بسیاری از شهرهای کوچک کشور بیشتر است، این روستا هنوز از داشتن کتابخانه عمومی و مراکز فرهنگی محروم مانده است. نبود فضای مناسب برای مطالعه، آموزشهای فرهنگی و فعالیتهای اجتماعی، فرصتهای رشد و توسعه نسل جوان را محدود کرده است.
۱۵ هزار نفر جمعیت و حتی یک پارک
نبود فضای سبز و پارک از دیگر مشکلات اساسی این روستاست. کودکان، نوجوانان و خانوادهها هیچ فضای استانداردی برای گذران اوقات فراغت در اختیار ندارند و روستا از کمترین امکانات تفریحی و رفاهی بیبهره است.
کارشناسان توسعه روستایی معتقدند وجود فضاهای سبز و مراکز تفریحی، از الزامات زندگی در جوامع پرجمعیت محسوب میشود و نبود این امکانات میتواند پیامدهای اجتماعی و روانی متعددی به همراه داشته باشد.
امکانات ورزشی محدود به یک زمین چمن ناقص
تنها فضای ورزشی موجود در ینگیجه یک زمین چمن مصنوعی است که آن هم فاقد رختکن، سرویسهای بهداشتی و امکانات جانبی استاندارد است. جوانان و ورزشکاران روستا میگویند نبود سالن ورزشی، زمینهای چندمنظوره و امکانات مناسب، موجب شده استعدادهای ورزشی منطقه از فرصت رشد و شکوفایی محروم بمانند.
کوچههایی که هنوز خاکی هستند
با وجود توسعه جمعیتی روستا، بسیاری از کوچهها و معابر فرعی همچنان خاکی باقی ماندهاند. این وضعیت بهویژه در فصل بارندگی، رفتوآمد ساکنان را با مشکلات فراوانی مواجه میکند و بر کیفیت زندگی آنان تأثیر منفی میگذارد.
مرکز بهداشت در ساختمان اجارهای
بخش بهداشت و درمان نیز از کمبودهای جدی رنج میبرد. مرکز خدمات جامع سلامت روستا در ساختمانی استیجاری فعالیت میکند و شرایط فیزیکی آن پاسخگوی نیاز جمعیت روستا نیست.
ساکنان میگویند زنان باردار، سالمندان و بیماران برای دسترسی به خدمات درمانی مجبورند تعداد زیادی پله را طی کنند؛ موضوعی که با اصول دسترسی آسان به خدمات بهداشتی و درمانی مغایرت دارد.
انتظار برای نگاه ویژه مسئولان
مجموعه این مشکلات باعث شده ساکنان ینگیجه خواستار توجه ویژه مسئولان شهرستانی، استانی و ملی به وضعیت این روستای پرجمعیت شوند. آنان معتقدند روستایی با بیش از ۱۵ هزار نفر جمعیت نباید از ابتداییترین زیرساختهای آموزشی، بهداشتی، فرهنگی، ورزشی و رفاهی محروم باشد.
اکنون چشم امید مردم ینگیجه به تصمیمها و اقدامات عملی مسئولانی دوخته شده است که بارها بر توسعه متوازن و رفع محرومیت مناطق کمبرخوردار تأکید کردهاند؛ وعدهای که مردم این روستا انتظار دارند هرچه زودتر رنگ واقعیت به خود بگیرد.
ارسال نظر