به گزارش هاناخبر ، سوزاندن بقایای مزارع پس از برداشت محصول اگرچه برای برخی کشاورزان راهکار سریع آمادهسازی زمین تلقی میشود، اما در واقع جرقهای است که میتواند از یک مزرعه آغاز شود و تا قلب جنگلهای بلوط پیش برود؛ شعلهای که خاک را فقیر، هوا را آلوده و طبیعت را زخمی میکند.
پس از پایان فصل برداشت گندم، جو و کلزا در بسیاری از نقاط استان ایلام هنوز هم دود سیاه از مزارعی برمیخیزد که بقایای گیاهی آنها در آتش میسوزد، روشی که سالهاست کارشناسان کشاورزی، محیطزیست و منابع طبیعی نسبت به پیامدهای مخرب آن هشدار میدهند.
خاک تنها بستری برای رویش گیاه نیست بلکه موجودی زنده و پویاست که میلیونها میکروارگانیسم، مواد آلی و عناصر حیاتی را در دل خود جای داده است بنابراین آتش زدن کاه و کلش این چرخه حیاتی را مختل میکند و به تدریج توان تولید و باروری زمین را کاهش میدهد.
کارشناسان معتقدند نابودی موجودات مفید خاک، کاهش نفوذپذیری آب، تشدید فرسایش، افزایش شوری و افت کیفیت زمینهای کشاورزی از مهمترین پیامدهای این اقدام است که شاید در کوتاهمدت دیده نشوند، اما در بلندمدت امنیت غذایی و پایداری تولید را تهدید میکنند.
شعلهای که از مزرعه فراتر میرود
خطر آتش زدن پسچرای مزارع تنها به مرزهای یک زمین کشاورزی محدود نمیشود، در روزهای گرم سال کوچکترین بیاحتیاطی میتواند آتش را به مراتع و جنگلهای مجاور منتقل کند؛ عرصههایی که مهار آتش در آنها به دلیل شرایط کوهستانی و سختگذر بودن مناطق دشوار و زمانبر است.
در استانی که بیش از یک میلیون و ۴۰۰ هزار هکتار جنگل و مرتع را در خود جای داده، هر جرقه میتواند به بحرانی گسترده تبدیل شود؛ بحرانی که دود آن نه تنها به چشم طبیعت، بلکه به چشم نسلهای آینده خواهد رفت.
مدیرکل حفاظت محیطزیست استان ایلام با اشاره به ماده ۲۰ قانون هوای پاک تأکید میکند که سوزاندن بقایای گیاهی پس از برداشت محصول ممنوع است و متخلفان مشمول مجازات قانونی و جریمه نقدی خواهند شد.
علیرضا محمدی میگوید: تنها در مواردی که نابودی آفات و بیماریهای گیاهی راهی جز سوزاندن بقایا نداشته باشد و آن هم با تأیید مراجع ذیصلاح این اقدام مجاز خواهد بود.
به گفته وی، آموزش و آگاهسازی کشاورزان درباره پیامدهای این رفتار بر عهده جهاد کشاورزی است و سازمان حفاظت محیطزیست نیز مسئول پیگیری و برخورد قانونی با متخلفان است.
ارسال نظر