به گزارش هاناخبر ، هیچ نظام سیاسی بدون نقد زنده نمیماند، اما هیچ کشوری نیز با توهین، تخریب و نفرتپراکنی به پیشرفت نرسیده است. تفاوت میان نقد و توهین، تفاوت میان اصلاح و تخریب، و تفاوت میان دلسوزی و دشمنی است.
این روزها صحنههایی در برخی تجمعات دیده میشود که نه با اخلاق سیاسی سازگار است، نه با منافع ملی و نه با توصیههای صریح رهبر معظم انقلاب مبنی بر حفظ وحدت و پرهیز از اختلافات و منازعات داخلی.
واقعیت این است که توهین به مسعود پزشکیان، محمدباقر قالیباف و عباس عراقچی تنها توهین به سه شخصیت سیاسی نیست؛ توهین به میلیونها ایرانی است که به آنان رأی دادهاند، از آنان حمایت کردهاند یا عملکردشان را در چارچوب قانون پذیرفتهاند.
مگر میتوان رأی مردم را محترم دانست اما منتخب مردم را با الفاظ زشت و هتاکانه نواخت؟
مگر میتوان دم از مردمسالاری زد اما نظر و انتخاب مردم را نادیده گرفت؟
آنچه امروز بیش از هر چیز نگرانکننده است، تلاش برخی جریانهای تندرو برای القای شکاف در داخل کشور است؛ شکافی که دشمنان خارجی سالها برای ایجاد آن هزینه کردهاند اما امروز برخی افراد ناآگاه یا مغرض، آن را رایگان در اختیار آنان قرار میدهند.
دشمنان ایران از هر تصویری که بوی اختلاف بدهد استقبال میکنند. آنان دوست دارند جهان باور کند ایران دچار چنددستگی است. آنان میخواهند انسجام داخلی را مخدوش نشان دهند. اما حقیقت این است که اکثریت ملت ایران، فارغ از گرایشهای سیاسی، در دفاع از کشور، انقلاب و منافع ملی در یک جبهه ایستادهاند.
مردمی که ماهها در میدان حضور داشتهاند، برای حمایت از ایران آمدهاند؛ نه برای همراهی با افراطگرایی و شعارهای تفرقهافکنانه.
از سوی دیگر، مذاکرات و تصمیمات کلان کشور در چارچوب ساختارهای رسمی نظام و تحت نظارت عالیترین سطوح حاکمیتی انجام میشود. اگر کسی نقدی دارد، راه آن مجلس، قانون، رسانه و گفتوگوی منطقی است؛ نه فریادهای هیجانی و توهینهای خیابانی.
مردم امروز بیش از هر چیز از دعواهای سیاسی خستهاند. سفرههای کوچکشده، مشکلات معیشتی، دغدغه اشتغال و نگرانیهای اقتصادی، اولویت اصلی جامعه است. جامعه از کسانی که آتش اختلاف را شعلهور میکنند انتظار پاسخگویی دارد؛ نه شعار.
سکوت در برابر وحدتشکنان نیز کمهزینه نخواهد بود. صاحبان تریبون، نخبگان سیاسی و چهرههای اثرگذار باید مرز خود را با افراطیگری روشن کنند؛ چرا که هر تأخیر در این زمینه میتواند هزینههای سنگینی برای کشور به همراه داشته باشد.
امروز ایران بیش از هر زمان دیگری به صدای عقلانیت نیاز دارد؛ صدایی که به جای فریاد نفرت، پیام وحدت بدهد و به جای تخریب، راهحل ارائه کند.
ارسال نظر